First, make a list of your top-20 artists overall. Then, for each of these artists, add the 8 most similar artists to your list. Delete any duplicates, count up the number of entries on your list and this will give you some idea of how eclectic your listening habits are. A score of 9 represents an extremely unvaried musical taste while a 160 represents an extremely varied one.
1. How did you get into 29? Scorpions: I bought the Monster Ballads compilation and I really liked that song Wind of Change. I liked the songs I heard on the radio so I bought this 2 disc greatest hits album, which was like $21, the most expensive album set I had ever bought at the time but I loved it to death and still do.
2. What was the first song you ever heard by 22? Midge Ure: If I Was as a solo artist, Vienna by Ultravox is the first time I heard him as a singer
3. What’s your favorite lyric by 33? Wham!: From Last Christmas: "Now I know what a fool I've been but if you kissed me now I know you'd fool me again."
4. What is your favorite album by 49? Buzzcocks: Just Singles Going Steady, one of the greatest albums ever.
5. How many albums by 13 do you own? Take That: 2, Nobody Else and Beautiful World
6. What is your favorite song by 50? Village People: Hard one, probably Ready For the 80's.
7. Is there a song by 39 that makes you sad? Cut Copy: not really, some of their music is lame though, that makes me mildly sad.
8. What is your favorite album by 5? The Beatles: I think the White Album, so many amazing and diverse songs, a true masterpiece. Sgt. Pepper is really good too.
9. What is your favorite song by 15? Journey: Separate Ways
10. Is there a song by 40 that makes you happy? The Sketches: Not really happy, but I admire how incredible their music is. They're a DC/NYC band, check them out!
11. What is your favorite album by 6? WWE: Haha when I first made this, WWE was my #40 artist. Now they're my #6 and the same q got asked about them. I've never heard any of those compilation albums they've released over the years.
12. What is your favorite song by 30? Amy Winehouse: Valerie
13. What is a good memory you have involving 10? Manic Street Preachers: How I used to listen to A Design For Life and drink and I listened to that song with a girl I loved : D
14. What is your favorite song by 38? The Vapors: Jimmy Jones, amazing peppy pop punk song about a psychotic cult leader.
15. Is there a song by 19 that makes you happy? John Lennon: Instant Karma and Merry Christmas.
16. How many times have you seen 25 live? Night Ranger: Never but I probably would if they toured.
17. What is the first song you ever heard by 23? Rod Stewart: probably Forever Young, I knew that song when I was a kid.
18. What is your favorite album by 1? Cheap Trick: their first album, very raw and intense. The band is pretty inconsistent on albums but this one is good the whole way through.
19. Who is a favorite member of 11? a-ha: Morten Harket because he has one of the best voices on the planet.
20. Have you ever seen 14 live? Stereophonics: not personally but they were the best live band at the Live 8 concert, their performance of Dakota was incredible.
21. What is a good memory involving 27? Toto: I remember how excited it was when I taped Africa off the radio, took me awhile.
22. What is your favorite song by 16? Butch Walker: Get Over is my favorite song he's ever made, but that's with the Marvelous 3. Bethamphetamine is my favorite solo song he does.
23. What is the first song you ever heard by 18? Daryl Hall: As a solo artist, Dreamtime, but I heard Maneater and Kiss on My List with Hall & Oates when I was pretty young.
24. What is your favorite album by 47? Steve Perry: I've never heard a full album he's done as a solo artist.
25. What is your favorite song by 21? The Stone Roses: She Bangs the Drums definitely, one of my favorite songs ever.
26. What is the first song you ever heard by 3? Robbie Williams: Millennium, MTV played that song to death before the millennium but it never caught on in America. They should've played Angels as the big single.
27. What is your favorite album by 26? Beach Boys: Pet Sounds, class.
28. What is you favorite song by 32? The Police: Tough one, probably Every Breath You Take barely edges out Every Little Thing She Does Is Magic.
29. What was the first song you ever heard by 2? Pulp: Common People. Thought it was weird and boopy at first but love it now.
30. What is you favorite song by 17? Def Leppard: Hysteria
31. How many times have you seen 8 live? Crowded House: Once, it was one of the best concerts I've ever been to, Neil Finn is amazing.
32. Is there a song by 44 that makes you happy? The Wildhearts: I wanna Go Where the People Go and their version of the Cheers song definitely do.
33. What is your favorite album by 12? Oasis: What's The Story Morning Glory, my favorite album of all time as well.
34. What is the worst song by 45? The Outfield: I don't know that many songs by them, but Since You've Been Gone is kinda bland.
35. What was the first song you ever heard by 34? Genesis: I can't remember, they were so popular when I was a kid, but might be In Too Deep.
36. What is you favorite album by 48? The Living End: their self titled album, real awesomeness.
37. How many times have you seen 42 live? Phil Collins: never, I would but he never tours.
38. What is you favorite song by 36? Marvelous 3: Get Over, one of my favorite songs ever, also one of my most played.
39. What was the first song you ever heard by 7? George Michael: I think Careless Whisper
40. What is your favorite album by 28? Steve Winwood: Definitely Back in the High Life, just an amazing pop album.
41. Is there a song by 31 that makes you happy? Mike and The Mechanics: All I Need Is A Miracle and Word of Mouth.
42. What is your favorite album by 41? Duran Duran: Probably Rio
43. What is your favorite song by 24? Ultravox: Vienna
44. What is a good memory you have involving 46? The Vibrators: I don't know, I like listening to Baby Baby though lol
45. What is your favorite song by 35? Asia: Only Time Will Tell
46. Is there a song by 37 that makes you happy? Australian Crawl: Errol, it's so peppy and fun although it's sad since it's about Errol Flynn's downfall.
47. What is your favorite album by 9? Adam Ant: Wonderful I guess, the only full album I've heard.
48. Who is a favorite member of 4? Van Halen: Diamond Dave all the way!
49. What is the first song you ever heard by 38? Jarvis Cocker: Solo: Running the World, Pulp: Common People
50. How many albums do you own by 20? Bruce Springsteen: I think the first 3 and Born in the USA so 4. I also have his 3 disc greatest hits and that old 1 disc one.
Like the journals I did last year, I’d not call any of these ‘reviews’, as such. I tend to go off on tangents about how good they are live or something. These are only the albums I actually own and have listened to enough to form an opinion, I might do an extra journal after these to address my thoughts on others I've heard on here or Spotify.
(Any mention of tracks being available for streaming is accurate in the UK at time of writing, but might not be true in other countries or at a later date)
And So I Watch You From Afar - And So I Watch You From Afar
This band are absolutely incredible. I saw them live near the start of the year, on the basis of one song I’d heard. That song was The Voiceless, and it actually turns out that that song’s not at all representative of most of their stuff. It’s very EitS-y. Good, but everything else is very different. Still certainly within the vaguely-defined area that is post-rock, but much heavier - something which comes across even more live than on record. It’s far from what I expected after hearing The Voiceless, but also far better. Picking a standout track isn’t easy, but I’ll go for If It Ain’t Broke... Break it (which appears to have been uploaded as If It Ain’t Broke, Break it, but the album cover has the ellipsis), but this is one of those albums where every track seems like the best on the album, until the next one starts. The opening track, Set Guitars to Kill also gets a mention, for having possibly the best song title ever.
Castrovalva - Castrovalva
Experimental noise rock from Leeds, with some great bass riffs. I’ve seen them play live twice, and they’re superb. It’s a little outside my usual tastes (which makes it a little harder for me to write too much about them), but since picking up a copy of the EP at the second show, I’ve found myself listening to it quite a few times - though they’re another artist I prefer live to on record. Bonus points for the Half-life 2 reference in the track We Don’t Go to Ravenholm. My pick of the tracks is Triceratops.
Dananananaykroyd - Hey Everyone
I’ve loved this for a long time. Looking back, I’m pretty surprised that their “Sissy Hits” EP didn’t make it into my top releases list last year, as it’s superb (also I started my review of it with the sentence “Ooh yay, I get to be really really positive about something”), and this is a very worthy follow up. The energy this band have is incredible, both live and on record. A couple of songs return from last year’s EP (one of which has been greatly expanded from an outro into a full song). I still can’t figure out a real genre for them to go into - there’s definitely a post-hardcore influence, but they don’t sit happily in that category, so I’m going to indulge them and go with the one they made up: “fight pop”. It makes sense in a strange way, especially after you’ve experienced their take on a wall of death at a gig - the “wall of cuddles” (exactly what it sounds like: a wall of death, except the violence is replaced by hugs). How many other bands could write a good song (Some Dresses) where a significant portion of the lyrics are about making a dress? And for a mathy/science-y nerd like me, the self-reference in Song One Puzzle’s lyrics is pretty delicious. My favourite track, though, is probably 1993.
Emmy the Great - First Love
I think my copy of the CD is scratched or something, ‘cause in the last few songs there are a bunch of random and not very pleasing noises. That kinda puts me off listening to this album sometimes when I want to, and I should have just gone back to the shop to exchange, but didn’t for some reason (laziness, probably). But it’s a good album, until the point where the annoying glitchy sounds kick in (and it’s not the fault of the songs that it doesn’t continue to be one). It does have a number of standout tracks amongst some weaker ones. Not ‘weaker’ to the extent that I’d call them filler, they’re just not flattered by being positioned next to tracks as lovely as First Love. I think I prefer the demos slightly to the final record, though.
Fight Like Apes - Fight Like Apes and the Mystery of the Golden Medallion
I love this band for so many reasons. My first exposure was at a concert in the old Korova a few years ago, on an ArtRocker magazine-sponsored tour with Untitled Musical Project (they were the band I’d gone there to see) and Popular Workshop. Except that Popular Workshop weren’t there for some reason which was never made clear to us. When I say ‘us’ - the promotion for this tour was absolutely atrocious, and for most of the gig I was literally half of the crowd. The rest of the tour hadn’t been much better, and when the bands came out from backstage (for soundcheck, half an hour after the advertised door-time. Korova was never well organised) we discovered they’d been doing a sweepstake on how many people would turn up - zero being the answer they all wanted. Despite only 2 people who weren’t playing being there for most of the night, it was actually a superb gig, I even got a free drink from UMP’s rider. But I’ve practically forgotten what my point was in talking about that gig now, other than that I spoke to both bands before & after, and they were really awesome people and didn’t even seem to mind the near-non-existence of audience. The most recent time I saw FLA was at this summer’s Bestival, where they were one of my highlights of the weekend, especially after they demanded we boo them and chant “fuck you apes” at the end of their set - which everybody happily did, and the band bizarrely enjoyed. So after all that gushing about how brilliant they are: the album’s kinda ‘meh’. It’s not bad at all, and I love 2 or 3 songs, but it just doesn’t have the same energy that they do live or on the early EP I picked up at the first gig. It’s far from bad, but I don’t like it as much as I wanted to. My pick of the songs would have to be Jake Summers.
Grammatics - Grammatics
I nearly didn’t get this. I’d heard The Shipping Forecast on the Something I Learned Today sampler from DttR records, and after being unsure at first it came to be quite possibly my favourite track from that disc. But for some reason when the album was released I never found the motivation to go buy it, even when going to see Bloc Party (this band were the support act, and I managed not to actually watch them). But in mid-December I decided it was time to pick up some of 2009’s albums that I’d not yet got my hands on, this being one of them (along with the albums in later parts by Johnny Foreigner, These Are Powers, and Wave Machines). That was a very very good decision, ‘cause this is definitely one of my favourites from the year. I’m not really sure how to describe it, no other artists jump out as obvious comparisons to me (it doesn’t sound much like the singer’s old band Colour of Fire, though they’re good too) - and I certainly wouldn’t agree with their wikipedia entry’s claims that their main influences include Blur and Pulp (as good as those bands are, I just don’t see the comparison in any way). A lot easier than trying to describe the genre is to describe the sound. A large part of the album is ‘big’. Not in a contrived way, just ‘cause the songs are superbly written and it naturally comes out like that. My favourite track, and probably the best example of that, is Rosa Flood, though D.I.L.E.M.M.A is a close second (I'll also mention Relentless Fours 'cause that's available for full-length streaming too).
1 小椋佳 – 光の橋を越えて 511 - in course of this year this song became my most played song ever.
it's an ending song from Legend of Galactic Heroes.
2 石川智晶 – アンインストール 271 - openning theme for Bocurano
3 Tarantula, Yuri Kasahara – “Libera me” from hell 269 - song from one of the most powerfull episodes of Gurren Lagann. "This is Simon's...
The Great Gurren Brigade's...
Humanity's...
And quite literally, this is my soul!!!
King...Kittan...Giga...Drill...BREAKER~!!!"
4 DeVotchKa – How It Ends 260 - and yet you already know how this will end... breathtaking.
5 小椋佳 – 旅立ちの序曲 231 - ending of 2nd season of Legend of Galactic Heroes.
10 ORIGA – Полюшко-поле 168 - in my mind that's a perfect soundtrack to LoGH
11 雨宮優子 – 悠久の翼 [eternal feather] 07.mix 167 - elevation!
12 坂本真綾・宮野真守・松風雅也・鈴村健一・藤田圭宣・斎藤彩夏・桐井大介 – また明日! 162 - also from Ouran High School Host Club
13 Chisa Yokoyama – 檄!帝国歌劇団 ~さくら・仙台弁~ 160 - catchy song from fan-video for LoGH (full of spoilers, so no video for ya)
14 Akemi – Story of Time 151 - opening song from LoGH gaiden
É sempre legal selecionar algumas das músicas que mais significam e significaram algo pra você, não é mesmo? Nesses últimos dias estive pensando nisso e resolvi escolher algumas das faixas que mais me acompanharam durante todos esses anos de vida. Abdicando análises técnicas tanto líricas quanto sonoras, a coleção que agrupei aqui é intimamente pessoal - de fato as músicas que mais me influenciaram e estiveram presentes no meu dia a dia, independente se foram bem recebidas pela mídia em geral ou não. Ou se causaram algum impacto pelo mundo afora... A maioria se relaciona bastante com amor, nostalgia, rejeições e afabilidade. Um pouco os atributos, modéstia à parte, que compusaram minha vida até aqui.
A única regra que propus é não repetir o mesmo artista durante a seleção. Sem mais delongas, segue a lista abaixo. Começando dos maiores pros menores, em ordem decrescente...
Sobre o artista: Não lembro ao certo quando conheci o Maximilian Hecker... Se não me falha a memória, foi conferindo um cover que ele fez pra música Homesick, do Kings of Convenience em um fã-site dos noruegueses. A versão é realmente linda, em piano. Logo depois disso comecei a explorar mais os trabalhos dele, ouvindo desde seus primeiros álbuns até os atuais. Às vezes acho engraçado como ele não se tornou muito popular num ambiente e época tão propícios. Talvez por ser um pouco vanguardista, emotivo e sentimental demais. Mas há muito do Radiohead em diversas obras dele, porém creio eu de uma forma menos irascível e auto-flagelante. E com um lírico mais vivo e apaixonante... Ou seja, menos rock, mais acústico, folk, sinfônico e amável. Meu álbum favorito dele ainda continua sendo o Lady Sleep (2005) - embora Rose (2003) e Infinite Love Songs (2001) talvez sejam os mais pessoais dele - que é talvez o mais deprimente da carreira, entretanto conta com algumas canções bem belas. Um tanto solitárias e desnorteadas, mas belas. Maximilian é alemão (embora tenha grande popularidade na Ásia - China, em especial), natural de Heidenheim, tem (surpreendentes) 31 anos e cita suas influências como sendo, no geral, o indie/rock alternativo, com nomes como Tim Buckley, Bob Dylan, Fionn Regan e Radiohead.
Sobre a música: É bem provável que essa seja uma das músicas mais simples do catálogo dele. Mas enfim, né. É uma das que mais com culpa me identifico. Digo com culpa porque, de certa forma, acho ela um pouco dramática, inocente e, principalmente, indolente demais. Daqueles que culpam a pessoa porque elas não os amam... Mas, como disse, produz algum conforto a mim nos momentos difíceis, ainda que eu saiba que estou sendo um tanto displicente. Nas primeiras estrofes, mais serenas, o narrador diz que ama, quer e deseja muito alguém para, depois, nas estrofes seguintes, mais bruscas, mostrar o outro lado da história, dizendo que quem ele ama, nega literalmente tudo que antes ele dissera que sente por ela, opondo-se a todos os seus sentimentos. É bem óbvia e simplória demais, mas pode atrair quem naturalmente já alguma vez tenha tido alguma experiência com isso. Ela me lembra um pouco o ensino médio. Aonde tive uma das minhas primeiras paixões platônicas e tal... Que infelizmente não tenho muito de bom pra recordar.
Melhor Trecho:
"But you don’t want me
You don’t need me
You don’t love me
You don’t please me
You don’t care for me and walk away
That’s what you do"
Sobre o artista: Ah, Coldplay... Quem não conhece o Coldplay? Aqueles quatro britânicos que tentam, sem sucesso (felizmente), serem um Radiohead. Lembro quando os conheci, vendo o clipe exatamente dessa música na TV. No início, não me chamou tanto atenção, mas bastou algum tempo pra eu começar a vasculhar coisas deles pela internet e talvez terem se tornado uma das minhas bandas favoritas na época. Dizem que um jovem de classe média/alta, quando evolui musicalmente, passa do Coldplay pro Radiohead... Por níveis assim... Deveria eu acreditar nisso? Porque comigo não aconteceu assim... Ok, estou sendo irônico. O Coldplay é uma ótima banda pop/rock que, acredito eu, em pouco tempo sucederá o U2, considerando os apoteóticos hinos que eles vem desenvolvendo atualmente - sendo esse mesmo aqui mencionado, um dos exemplos. Eles são fortes, ainda sem o aval total dos críticos. E o melhor de tudo: abrangem desde o desfavorecido socialmente, até o favorecido socialmente. E olha que realmente são poucos os que conseguem a proeza... A banda é natural de Londres, Inglaterra. As influências, óbvio, mestre Thom Yorke, Jeff Buckley, Arcade Fire e Echo & The Bunnymen. Uma salada, realmente. E é o que na verdade eles são. Uma pena que, após a instauração da cultura indie (em suma, aquela que você percebe em alguém, quando esse alguém diz que Coldplay é muito pop e que prefere coisas mais "complexas"), eles não sejam levados tão mais a sério... Às vezes acho os indies muito deselegantes e, em negrito, por favor: hipócritas... Vários deles que começaram a desconasiderá-los após a massificação, ainda choram com essa música. Como disse eu uma vez, meu orgasmo social será quando Thom Yorke fizer um dueto com a Madonna... Suicidios à vista!
Sobre a música: Bom, já falei erroneamente o bastante sobre a música acima, né. Mas ainda restaram alguns detalhes a serem relatados: essa música talvez tenha sido um dos meus primeiros contatos com o dito rock alternativo da época - se não me engano, R.E.M. foi minha primeira favorita no gênero. E chegou numa época em que, oficialmente, meu primeiro amor platônico aclarou-se. Essa também foi a primeira música (talvez oficialmente, de novo) que chorei - mas por iniciativa própria, confesso, estava querendo. Isso, em meados de 2004 ou 2003, acho, quando tinha 14 ou 13 anos de idade. Fase transitória, um pouco instável - embora eu considere a passagem dos 20 aos 30 anos, uma das mais árduas (e olha que nem estive lá ainda, heim, e já projeto). The Scientist conta sobre a inviabilidade de um amor, a abordagem pop do alternativo/indie, que eu me referenciei bastante quando escutei. E até hoje ainda concordo com a estrela Martin: "ninguém nunca disse que seria fácil." É, ninguém nunca disse mesmo... Bastante arrogante e egocêntrico que o convencional, o ser humano ainda sustenta uma saudável sensibilidade, não é mesmo? Felizmente!
Melhor Trecho:
"Nobody said it was easy
Oh it's such a shame for us to part
Nobody said it was easy
No one ever said it would be so hard
I'm going back to the start"
Sobre o artista: Jon Hopkins, jovem instrumentista inglês que já coleciona trabalhos com Coldplay (sim, é aquele mesmo detentor da melodia de Life In Technicolor - Light Through the Veins, em sua versão original), Imogen Heap, David Holmes e Massive Attack. Primariamente eletrônico (ambiental; downtempo; chill-out), seu som sempre foi bastante ambiental. E seus álbuns, um tanto experimentais. Meu disco favorito dele ainda permanece sendo o Opalescent (2001), seu primeiro projeto. Sua sonoridade sempre foi relaxante, vertiginosa e ilusória. Apesar de contar já com 3 álbuns na estrada, pouco é conhecido sobre ele na grande mídia. Sua popularidade, idem: se limita a um grupo selecionado. Contact Note, o álbum da capa acima, traz contribuições com Imogen Heap e Lisa Lindley-Jones. Sempre gosto de ouvi-lo de vez em quando. Com maior frequência, a noite, ou, há alguns meses atrás, antes de dormir. Verdadeiramente lhe traz uma paz incomparável. Lembro de uma vez ir escutando o Opalescent o caminho todo até minha faculdade. No ônibus. Um trânsito enorme e o tempo, chuvoso. E é, foi possível se desvencilhar de tudo aquilo temporariamente... Nightjar, por pouco, não perdeu para Inner Peace e Lost in Thought nessa seleção, ambas do seu primeiro CD. Sempre achei seu som um pouco solitário, disperso e tudo mais. Mas de uma beleza desigual. Lindo mesmo. Sonhador. Vale a pena se deliciar...
Sobre a música: Há exatos alguns minutos atrás descobri que Nightjar significa uma espécie de pássaro de hábito noturno que se alimenta de insetos... Interessante, não? De certa forma me identifico a respeito do fato de ter hábito noturno. A ambientação dessa é soturna. Começa com alguns leves toques de sino para dentro de alguns segundos, a atmosfera árida chegar. Essa talvez seja a faixa mais obscura e misteriosa do Jon Hopkins, ainda considerando que seu vasto material normalmente preencha essas características. Essa música se tornou marcante pra mim, creio eu, quando a escutei ininterruptamente durante uma madrugada. Acho que sem nenhuma razão em específico. Apenas degustando sua gélida jornada. O piano, as batidas, as progressões. Tudo louvável. Aconselhável escutar em algum momento, sozinho, às escuras, observando alguma paisagem e, melhor, pensando em algo que você ama. Mas inevitavelmente sempre me pego a relacionando com vida, natureza e tudo isso. E, do outro lado da coisa, ainda não consigo vê-la como uma música muito positiva. Consigo desenhar um homem, desiludido, ainda encontrando beleza na vida e, decididamente, se apegando a isso - pois é o que, no final das contas, resta-se pra se apegar.
Sobre o artista: Télépopmusik é um grupo francês eletrônico (downtempo; trip hop) consistido por Fabrice Dumont, Stephan Haeri e Christophe Hetier. A carreira deles ainda é bem pequena, tendo seu início em 1998 e seu primeiro álbum, Genetic World (2001), só lançado 3 anos depois. Mas foi o Angel Milk (2005), que mais me chamou atenção. Seja pela capa intrigante ou, depois de escutá-lo, suas melodias um tanto melancólicas e desalentadas, porém bastante criativas. O lírico é relatável, ainda que comumente seja depressivo. Lembro que os conheci há pouco tempo atrás, quando, aqui mesmo no LastFM, vi que o Röyksopp (uma das minhas bandas favoritas), tinha eles como músicos relacionáveis. Conferi o Angel Milk e, pra minha surpresa - não tanta, avaliando que estava numa condição favorável - ele se tornou um dos inclusive álbuns favoritos. Principalmente em virtude das letras.
Sobre a música: A música parcialmente descreve um cenário bem parecido que tive que lidar há semanas atrás. E de certa forma talvez descreva, mais fielmente ainda, alguns obstáculos que ela mesma tenha enfrentado ou ainda enfrente. É aquela coisa toda da obsessão: você amando alguém e esse alguém, sabendo disso, prossegue alimentando aquilo com falsas esperanças - parece que pelo simples fato de ter alguma satisfação em ver você desolado e visivelmente vulnerável. É, mais uma vez, o amor não correspondido sendo focado. Mas de uma forma bastante radical e trágica, mostrando um narrador perdidamente dependente. O que, de um jeito ou de outro, já fui em alguns relacionamentos. Ela é interpretada em um rap, transposto por uma ambientação enigmática e, às vezes, rude. A forma como os versos são ditos e, conforme a melodia áspera progride, transmite uma real sensação de desespero e confusão por parte do narrador. Nem há muito o que dizer aqui, mas sim ler a letra. Ela fala por si só... A guitarra, ao fim, é indescritível.
Melhor Trecho:
"It was a game to you
Never a game to me
Now you’re waiting to see what I’ll do next, but like a reflex
I already know everything you said
Last night was just another test, just another way
For you to mess with my head"
Sobre o artista: Air France é uma dupla eletrônica (disco; dance; eletropop) sueca de Gotemburgo composta por Joel e Henrik. O fator indie é tanto que não sei nem o nome deles completo, acredita? Eles possuem apenas dois EPs: On Trade Winds (2006) e No Way Down (2008). Quem quiser conferir, clique aqui para ir ao MySpace.
Sobre a música: Conheci essa música inusitadamente em um programa de rádio em que o Pet Shop Boys escolheu algumas das músicas preferidas deles da década (se não me engano, foi na Absolute Radio). Assim que ouvi, prontamente me interessei e conferi esse EP: simplesmente maravilhoso. Do início ao fim. Às vezes até ainda penso em colocá-lo como um dos meus álbuns favoritos... No Excuses é magnífica. Uma das melodias mais lindas que escutei na minha vida. Vivaz, jovial, orgásmica, esplêndida! É um "Welcome!" efusivo à vida!
Melhor Trecho:
"No excuses left
Waiting to fail, but not quite yet"
Sobre o artista: Bom... Quem não conhece John Lennon? O mito. A lenda. Letras estupendas e idiosincráticas. Sem dúvida um dos maiores artistas do século. Singular. Único. Enfim, difícil defini-lo com meras palavras.
Sobre a música: Confesso que fiquei com dúvida em qual música escolher dele. Watching The Wheels, Imagine ou Happy Xmas (War Is Over)? E ainda sobrava God... Mas Nobody Loves You (When You're Down And Out) certamente é uma das faixas dele que mais me identifico. Acho que nunca ninguém tinha sido tão direto, espontâneo e inteligente ao afirmar a frase que intitula essa música. As passagens "nobody loves you when you're down and out (ninguém te ama quando você está pra baixo)" e "everybody loves you when you're six foot in the ground (todos te amam quando você está por cima)" são impagáveis. Acho que há pouco mais de verdade no mundo caso se excetua essas duas ponderações... Infelizmente, em boa parte dos casos - e pessoas - é assim que funciona. E como é verdade que ninguém te ama mesmo quando você está na pior, não é mesmo? Ninguém. E, já ia me esquecendo: "It's all show biz!" Dizem que essa música foi escrita para o Paul McCartney... De qualquer forma, é um retrato venerável da sociedade - em uma das suas piores crueldades.
Melhor Trecho:
"Nobody loves you when you're old and grey
Nobody needs you when you're upside down
Everybody's hollerin' 'bout their own birthday
Everybody loves you when you're six foot in the ground"
Sobre o artista: Röyksopp é uma dupla eletrônica (downtempo; chill-out; dance; eletropop) provinda de Tromsø, Noruega. Lembro que os conheci por meio de uma compilação da Ministry of Sound (Very Best of Chillout Sessions) de 2003, a partir da música Eple. Recordo que, de imediato, essa não foi uma das que me chamaram mais atenção. No entanto, conforme o tempo, foi se tornando uma das minhas favoritas. Dentro de alguns dias já estava escutando o Melody A.M., primeiro álbum dos nórdicos, e The Understanding, segundo e talvez um dos mais populares deles. Engraçado que custou algumas semanas pra eu gostar do segundo trabalho e, em contrapartida, o primeiro instantanemante me fisgou, sendo Poor Leno, Sparks, In Space e Remind Me uma das minhas pediletas. Era um Röyksopp mais experimental e relaxante. No The Understanding, a sonoridade passou a ser um pouco mais robusta e amigável (leia-se acessível), com canções mais edificantes (Only This Moment; What Else Is There?) e trechos que mantiveram a ousadia já anteriormente exprimida (Alpha Male; Dead to the World). Esse ainda continua sendo meu álbum favorito e provavelmente o que mais escuto deles. Mais um que adquiri apreço ouvindo durante o caminho até minha faculdade, no ônibus. Dentre suas influências, Mike Oldfield, Talking Heads e Art of Noise marcam presença.
Sobre a música: Orgásmica. Acho que já usei essa palavra aqui antes, não? Mas é a que melhor a define. Uma excitante erupção sequencial de sintetizadores. Um crescendo se inícia brando e indulgente para se transformar em um viril e elusivo instrumental que, ao final, recesa novamente. Uma cativante viagem... Se prepare, aperte os cintos e aproveite a jornada! Foi difícil escolher, mas acho que essa é minha favorita deles. Alguns notam uma pequena semelhança com o Pink Floyd por aqui. E eu, sob alguns ângulos, concordo. Ainda que Tangerine Dream e Kraftwerk fossem os nomes mais adequados.
Sobre o artista: Infelizmente conheço bem pouco sobre a Carly Simon - algumas mais famosas e os últimos dois álbuns dela: Into White (2007) e This Kind Of Love (2008), sendo que o recém-lançado Never Been Gone (2009), ainda não escutei. Mas ela é bem popular nos Estados Unidos, seu país de origem. Carly nasceu em Nova Iorque e acumula, entre seus sucessos, faixas como You're So Vain, Nobody Does It Better e You Belong To Me. Ela também é conhecida pelo seu relacionamento com James Taylor, um dos maiores compositores norte-americanos, do qual ela teve dois filhos: Sally Taylor e Ben Taylor, que graciosamente estão presentes nessa música descrita logo abaixo...
Sobre a música: Originalmente escrita pelo seu antigo companheiro e pai dos seus dois filhos, James Taylor, nessa nova versão, em piano, ela é entoada por ela com a colaboração de ambos. Uma carinhosa união em família - sejam pelos vocais, compartilhados entre os três, simultaneamente, ou a composição lírica. Apesar da música ser meio triste e ter um ar de despedida, sempre tenho uma sensação confortadora. O melhor momento é ao final, quando, repetindo ao receptor que tudo ficará bem e que ele pode fechar seus olhos, o narrador inesperadamente deixa um trecho dos seus dizeres incompletos, denotanto que de fato tenha os deixado. Essa é possivelmente uma das músicas mais bonitas e tocantes pra mim, embora nem mesmo goste tanto - talvez porque desconheço boa parte - dos trabalhos nem dela e do James - embora Sweet Baby James tenha sido cogitada nessa lista.
Melhor Trecho:
"So close your eyes, you can close your eyes, it's all right
I don't know no love songs and I can't sing the blues anymore
But I can sing this song and you can sing this song
When I am gone, ooh, when I am gone, ooh, when I..."
Sobre o artista: Líder do lendário Genesis (pós Peter Gabriel), Phil Collins produziu ao longo da sua carreira solo algumas das maiores músicas pop dos anos 80 e 90, tais como Another Day in Paradise, Against All Odds (Take A Look At Me Now) e a clássica In The Air Tonight. Lembro que já escutava bastante ele quando pequeno por meio dos meus pais, mas só fui me interessar mesmo, durante a adolescência. O interessante é que não tenho nenhum álbum dele - apesar de ter ouvido o último, Testify - mas tenho sua compilação de melhores, Hits (1998). Phil é de Londres e carrega como influências Buddy Rich, The Mahavishnu Orchestra e Weather Report.
Sobre a música: Engraçado que essa música é original da Cyndi Lauper e escrita por Tom Kelly e William Steinberg, versão que não gosto tanto quanto a dele, embora tenha sido a primeira. Não me recordo muito bem quando a escutei pela primeira vez - é provável que esteja em algum canto pouco inteligível da minha infância - mas lembro quando ela se tornou uma das minhas favoritas de todos os tempos: algumas semanas atrás, quando estranhamente comecei a prestar atenção nas letras. Acho linda. Com um narrador determinado em encorajar sua(seu) suposta(o) amiga(o) ou companheira(o). É uma balada bem bonita e uma das minhas faixas noturnas. O estranho é que gosto de escutar quando estou um pouco triste e cabisbaixo. Literalmente feroz quanto ao embaraçoso rumo que nossa sociedade tomou e anda tomando... Mas parece que é assim mesmo, né. De qualquer forma, acho uma música positiva - não tão "complexa" e bastante pop, do jeito que os indies mais orgulhosos odeiam - e espero que faça sentido pra muitos mais por aí.
Melhor Trecho:
"But I see your true colors
Shining through
I see your true colors
And that's why I love you
So don't be afraid to let them show
Your true colors
True colors are beautiful,
Like a rainbow"
Sobre o artista: Joy Division é uma das principais bandas advindas do pós-punk inglês dos anos 70 e é seguramente uma das mais influentes no meio. Outra que desconheço bastante, mas admiro seus grandes clássicos. O grupo perdurou até 1980, quando o vocalista, Ian Curtis, cometeu suicidio. Consequentemente, os remanscentes formaram o New Order, alguns anos depois. Ian, provavelmente o emblemático líder e figura de maior destaque entre os demais, cita como influências David Bowie, Lou Reed, Iggy Pop e Jim Morrison.
Sobre a música: Mais uma que as letras, apesar de simples e objetivas, explicam por si só. E como é verdade que o amor muitas vezes nos separa de quem amamos, não é mesmo? Quantas vezes já me deparei com isso... Difícil até de contar. Recentemente mesmo, mais uma vez, comprovei que, às vezes (boa parte delas), a afirmação é verdadeira. Embora melancólico, esse é sem dúvida um dos hinos da música pop inglesa.
Melhor Trecho:
"But love, love wil tear us apart, again
Love, love will tear us apart, again"
Sobre o artista: Robert Miles é um músico eletrônico (downtempo; trance; chill-out) suiço que despontou para o mundo com os sucessos Children e Fable, do seu primeiro álbum de estúdio Dreamland. Um ano depois, seu segundo, 23 AM, foi lançado e apesar de não ter tido uma grande receptividade como o primeiro obteve, algumas faixas se sobressairam. Nessa época ele começou a produzir gravações com uma influência grande do jazz, fundido a melodias eletrônicas. Ele foi notável no trance durante o fim dos anos 90, com músicas sumariamente instrumentais. Não lembro direito como o conheci, mas é provável que tenha sido através de Children, num período em que iniciou meu profundo interesse pela música eletrônica.
Sobre a música: Ainda lembro até hoje: pela manhã, indo para a escola na perua, escutando essa, um pouco sonolento e, vagarosamente, o amanhecer surgindo, com o sol raiando. Essa é a imagem que mais me relaciono com ela, porém também não me recordo quando a senti atrativa. Sempre gosto de ouvir quando estou viajando, ou simplesmente acompanhando alguma paisagem. Acredito que ela também sempre estará conectada com manhã e a expectativa de um novo dia. Renovar-se, reinventar-se. Positivamente se deliciar da alegria de estar vivo.
Sobre o artista: Jens Lekman é um artista indie pop sueco de Gotemburgo. Ele tem apenas três álbuns: When I Said I Wanted to Be Your Dog (2004), Oh You're So Silent Jens (2005) e Night Falls Over Kortedala (2007) e alguns EPs lançados na sua ainda breve, mas já memorável carreira. Lembro que o conheci com Sipping on the Sweet Nectar ("I see myself on my deathbed saying... 'I wish I would have loved less'" - uma das minhas frases também favoritas), do seu terceiro e um dos meus favoritos álbuns, entretanto não me recordo ao certo, pra variar, quando foi a primeira vez que o escutei. Ele é sem dúvida um dos artistas mais originais, talentosos e honestos que conheci recentemente - e olha que é difícil encontrar preciosidades assim na indústria. Mas a pergunta que não quer calar: quando sairá seu próximo álbum, Jens? Pra se ter noção do tanto que ele vive apaixonadamente e livremente sua vida, aposto que não sairá nada novo tão cedo. Vale a pena dar uma chance a ele. A meu ver, suas letras tragicômicas, o carisma e o instrumental retro das suas gravações, estão entre os seus melhores.
Sobre a música: "You're a drop of blood in my glass of milk"... Aí lhe pergunto, como não amar? Esse trecho é de Shirin, mas tenho quase certeza que Jens Lekman's Farewell Song to Rocky Dennis é minha favorita dele. Rocky Dennis foi um garoto americano portador de uma doença rara chamada displasia craniofacial, que fazia com que seus ossos crescessem descontroladamente, desfigurando seu rosto. A doença não tem cura e ele acabou morrendo aos 16 anos (um filme, intitulado "Mask" (1985), foi produzido narrando sua história). De certa forma essa música, do Jens, simpatiza-se com a vida nada fácil que Dennis precisou forçosamente lidar durante o período que estava vivo, seja no convivio com outras pessoas ou nas complicações que ele enfrentava com a sua saúde. Meu trecho preferido é quando Jens diz que não sabe quem são seus amigos e pede a Rocky Dennis que diga quem os são - numa óbvia analogia à amizade verdadeira que Dennis por um lado desenvolveu na sua adolescência, tendo em vista que preconceituosamente poucos aceitavam estar próximos dele. Sendo assim, apenas seus verdadeiros companheiros estiveram ao seu lado. A música é bem bonita, com uma ambientação bastante noturna e um tanto desalentada. O clima parece um pouco frio, enquanto as notas do piano são tocadas sutilmente por ele, acompanhadas pela letra empática e também solitária - mas sem deixar de ser doce.
Melhor Trecho:
"But now I don't know who my friend is
Can you tell me Rocky Dennis?
Now I don't know who my friend is
Can you tell me Rocky Dennis?"
Sobre o artista: New Order! Uma das minhas bandas favoritas. Das lá do topo... Sabe, até gosto do Joy Division, mas às vezes prefiro o positivismo - ou seria o realismo? - dos sucessores do que o negativismo do que generalizadamente eram antes. Sem contar que eu, aficionado que sou pelo eletrônico, ficaria com eles, né. O New Order é a formação original do Joy sem o Ian e com Gillian Gilbert - nada melhor que um toque feminino, não é mesmo? Apesar do meu álbum preferido deles ser o Technique (1989) - escolher entre Love Less, Dream Attack, Vanishing Point e os outros diversos hits deles, não foi fácil - acho que Regret é a faixa que mais me identifico. E sei lá, de uns tempos pra cá, comecei a me dar conta de que sou de fato fã incondicional do Bernard - talvez até mesmo na mesma proporção do Neil e Chris. Fato é que os três participaram de atos que possuem como marca registrada uma produção sonora única. Nada será muito parecido com New Order, assim como nada será muito parecido com Pet Shop Boys. No sentido instigante da coisa mesmo... Uma pena que eles tenham acabado. Sumner, querendo mais eletrônico e Hook, querendo mais rock. Deve ter sido mais ou menos assim, né. Os dois querendo liderar uma das maiores bandas britânicas. Ao menos ainda restam as memórias das épicas obras que realizaram até aqui.
Sobre a música: "I've seen what a man can do... I've seen all the hate of a woman too"... Ah, New Order. Não lembro quando ouvi Regret pela primeira vez - novamente, escondido em algum canto da minha infância - mas sei que ela sempre foi a música que mais me chamou atenção entre as demais, que também chamam bastante minha atenção. Talvez ela seja a música mais nostálgica que já escutei. A narração é um pouco simples, com um eu-lírico comentando sobre sua vida, alguns acontecimentos dos quais ele pouco se arrepende - embora de uma forma pouco convincente - e claro, sobre amor. Adoro a ambientação, melodia e as letras. O trecho ao final, mesclado aos riffs magistrais do Hook, é indescritível. Ela sempre me leva de volta pra infância, adolescência. Um entardecer urbano de um feriado numa sexta-feira... Fim de outono. Ruas calmas. Folhas caindo no chão. Ê vida...
Melhor Trecho:
"Just wait till tomorrow
I guess that's what they all say
Just before they fall apart"
Sobre o artista: Kings of Convenience é um duo indie pop norueguês de Bergen consistido por Eirik Bøe e Erlend Øye. A primeira vez que os escutei foi numa rádio aqui no Brasil chamada Antena 1 - a música era Misread, uma das mais conhecidas da dupla. Aos poucos fui adquirindo maior interesse, conferindo seus álbuns, b-sides e shows ao vivo em vídeo e MP3, até chegar aos dias atuais, considerando-os um dos meus músicos favoritos e provavelmente uma das bandas mais influentes da minha adolescência. Meu álbum favorito deles ainda continua sendo o Riot On An Empty Street (2004), segundo de estúdio, seguido pelo primeiro, Quiet Is The New Loud (2001) e Declaration Of Dependence (2009), o mais recente. Também gosto bastante e acompanho sempre que possível a carreira solo do Erlend (Unrest é um dos que também entram no meu TOP20, álbuns), bem como seu projeto paralelo com a banda minimal alemã The Whitest Boy Alive. Costumam chamar eles de os Simon & Garfunkel da nossa geração, comparação que até concordo, analisando que seus materiais são mesmo em grande parte acústicos e sonicamente serenos. Pra mim, um dos maiores e mais significativos - ênfase ao lírico - artistas indies surgidos nos últimos tempos. Pena que nunca fui a nenhum show deles (e olha que estiveram no Brasil há pouco tempo), mas sem sombra de dúvidas são um dos que mais admiro.
Sobre a música: Acho que Winning A Battle, Losing The War foi a primeira música deles que realmente me intrigou. A letra é bastante simples e direta: um narrador dissertando seu amor incondicional a sua amada. Lembro que me serviu muito nas épocas dos meus amores - ainda acho estranho chamar de "amor" até hoje - impossíveis. E eu realmente me sentia naquilo. Dizendo todas essas palavras. Num digno à la "mesmo você não me querendo, estarei ao seu lado". De lá pra cá, as coisas mudaram um pouco - talvez, leia-se amadurecimento - mas de forma alguma cessou o meu intenso desejo de poder declarar uma a uma essas palavras a alguém quando a esse alguém eu estiver conciliado. Acho complicado atualmente fazer aquela coisa toda de cega devoção e paixão enquanto a objetivada desdenha sem pudor dos meus sentimentos, talvez porque tenha aprendido algumas coisas ao longo dessa estrada de 19 anos. Mas é engraçado, sabia... Eu digo isso, mas vira e mexe ainda mantenho essa postura. Que muitas dizem advir da carência e solidão, e exatamente por isso, as ignoram. E bom, o que me resta é humildemente concordar - porque eu de fato não tiro nenhuma razão delas. O mundo - ou as pessoas? - é meio estranho, mas ainda assim continua belo. Esperamos que por um bom tempo ainda...
Melhor Trecho:
"Even though I'm not her minder
Even though she doesn't want me around
I am on my feet to find her
To make sure that she is safe from harm"
Sobre o artista: R.E.M.! Minha primeira banda alternativa favorita. Por influência direta do meu pai, curiosamente. Lembro até hoje quando ele chegou com o CD de Reveal - o mais engraçado é que, até hoje, ele só gosta de Imitation of Life - e esse se tornou o meu álbum favorito deles. Acho difícil dizer que sou fã realmente assim, mas asseguro que gosto de boa parte dos trabalhos que produziram até aqui. R.E.M. foi formado originalmente por Bill Berry, Michael Stipe, Mike Mills e Peter Buck, sendo que Bill deixou a banda em meados de 1997. Eles são de Athens, Geórgia, Estados Unidos e citam como influências, Patti Smith, Television e The Velvet Underground. Essa é uma banda que teria disposição de ir a um show - ainda que me sentisse um pouco estranho em meio àquela aura toda do rock... Jovens de classe média, brancos, cabelos escuros, óculos. Intelectualidade estampada. Aquela coisa indie que todos percebem quando vão a algo do Radiohead ou, no Brasil, Los Hermanos. Que não tenho nada contra, óbvio. Mas confesso que tenho uma certa aversão aos que se levam tão a sério e esquecem que vão ao banheiro todos os dias. O R.E.M. felizmente é meio pop e, o melhor, genuinamente artístico.
Sobre a música: Essa é quase sem dúvidas uma das minhas letras preferidas de todos os tempos. Chego próximo a um orgasmo quando o narrador diz que havia dito demais e, em contrapartida, não dito nada, com a intenção de insinuar que havia conversado demais com a sua companhia, mas nada que representasse algum valor ou que verdadeiramente expressasse seus sentimentos por ela. Aquela coisa de geralmente fazemos em encontros: falamos, falamos, falamos, mas raramente o que queríamos mesmo, muitas vezes por timidez. A letra narra boa parte de diversos acontecimentos que já participei: desde a trágica perda da minha religião por alguém ou a conscientização de que aquilo era apenas um sonho. Ah, e quando ele diz que ele achou que ela havia sorrido... Ou até mesmo tentado... É isso, senão minha letra favorita, uma das.
Melhor Trecho:
"That's me in the corner
That's me in the spot light
Losing my religion
Trying to keep up with you
And I don't know if I can do it
Oh, no I've said too much
I haven't said enough"
Sobre o artista: Estranho é que conheço bem pouco mesmo os trabalhos do Eric Clapton. Claro, sei da sua existência e a sua influente e grandiosa contribuição ao rock britânico e norte-americano, mas são poucas as suas músicas que escutei até hoje. Eric é inglês, de Ripley, Surrey e suas principais referências musicais são Bob Marley, J.J. Cale, Bo Diddley, Robert Johnson e Bob Dylan. Não lembro quando o escutei pela primeira vez, mas acredito que tenha sido com algum clipe na TV, ou alguma reportagem, matéria, artigo, etc., considerando que ele é bastante popular e um dos mais notórios guitarristas. Esse é, pra mim, um daqueles artistas que nem temos muito interesse em conhecer sua carreira mais a fundo, mas por algum motivo, uma canção sua o cativou. O mais inusitado é que nem mesmo a canção é dele, e sim um cover, oriundo da era solo de um dos beatles, George Harrison.
Sobre a música: Não sei por que, mas gosto bastante dessa reinterpretação - é provável que tenha muito a ver com os sintetizadores, os vocais de fundo e a campestre voz de Eric. O que mais gosto, óbvio, são as letras que, realmente simples, contem uma das pronuncias que mais acredito: o amor vem para todos. Ainda que esse amor seja uma simples amizade ou o amor de simplesmente fazer o que se ama, estar com quem se ama ou, melhor ainda, a paixão de estar vivo. Sempre a vi de uma forma genérica assim. E sempre a escutei com um ar de ensinamento, com o narrador aconselhando, ao final da sua vida, que o amor, mesmo depois de tudo, vem para todos. Eu sei, excede os limites tradicionais do positivismo, não é mesmo? Mas prefiro que seja assim. E acho que se ao menos mais da metade da população desse planeta pensasse assim, estaríamos bem melhor. É uma forma de se fazer o exercício - que deveria ser diário - de sorrir.
Melhor Trecho:
"For you who it always seems blue
It all, yeah, never rains
But it pours,
Still it only takes time...
'Til love comes to everyone"
Sobre o artista: Chicane - nome artístico de Nick Bracegirdle - é mais um que conheci por intermédio da compilação eletrônica Very Best of Chillout Sessions da Ministry of Sound. E foi precisamente com essa música, No Ordinary Morning, que era uma das primeiras do primeiro CD da coleção - essa também é possível que tenha sido minha primeira favorita e íntima experiência com o gênero chill-out, pois foi a primeira também a me simpatizar dentre as demais no álbum. Chicane é conhecido pelos hinos eletrônicos Saltwater, Offshore e Sunstroke, que fizeram espesso estrondo nos clubes noturnos por volta do fim da década de 90 e início dos 00s. Desde então, ele optou pela vertente rock/pop, lançando singles como Stoned in Love, em 2006 - com Tom Jones - e Love On The Run, produzida em conjunto com o time de produtores eletropop britânico Xenomania - em específico, Brian Higgins. Alguns admitem (como eu) sentir saudades dos seus tempos áureos e mais experimentais; quando haviam de fato faixas mais instrumentais e uma abordagem bastante chill-out/downtempo, mesclada ao dance/disco. Tudo indica que vem material desse tipo por aí. O que resta é torcer e aguardar, né. Meu álbum favorito dele é o Behind the Sun, segundo de estúdio e sucessor do Far From the Maddening Crowds, seu projeto mais relaxante e puramente eletrônico. Nick ainda promoveu seu rock/eletrônico no Somersault em 2007 - após turbulências com o previsto, mas cancelado Easy to Assemble - antes de obter sucesso e a façanha de um sétimo lugar nos charts britânicos com o remake de Hoppípolla do Sigur Rós, Poppiholla. E de fato, Chicane é pop. E sem vergonha de ser. É um dos atos que mais estranhamente admiro. Estranhamente porque, de uns anos pra cá, venho discordando e até mesmo desprezando alguns dos seus lançamentos. Espero que ele encontre o caminho certo de novo - embora ele insiste em dizer que não é um DJ, e sim um produtor. E eu, de certa forma, pensando bem, concordo. Não o chamaria de um David Guetta do suburbio - acho que Nick é mais que isso - mas a linha de raciocínio segue por aí.
Sobre a música: It's all about the video, man!
Melhor Trecho:
"There were no lies between me and you
You said nothing of what you knew
But there was still something in your eyes
Left me helpless and paralyzed"
Sobre o artista: Electronic é o projeto paralelo do ex-New Order Bernard Sumner e o ex-The Smiths Johnny Marr que permaneceu na ativa durante cerca de 10 anos, desde seu primeiro álbum de estúdio Electronic (1991), produzido em conjunto com Neil Tennant e Chris Lowe do Pet Shop Boys, passando por Raise The Pressure (1996), com a colaboração do ex-KraftwerkKarl Bartos, para então chegarmos ao último, Twisted Tenderness (1999), mais rock/ruidoso. Posso perfeitamente considerá-los um dos meus duos favoritos, tanto no trabalho aqui comentado, quanto nas carreiras que cada um compôs em suas respectivas bandas de origem. O mais curioso é que, inicialmente, não gostava muito do New Order - isso, por volta de 2006 ou 2007: época que conheci o Electronic - e preferia mais os lançamentos que Marr e Sumner expuseram enquanto juntos. Felizmente a coisa mudou um pouco e hoje acho ambos os atos, adoráveis. Não me recordo muito bem como os conheci, mas suspeito fortemente que foi por meio da conexão primária entre o PSB e eles. É uma pena que não sejam muito reconhecidos. E é uma pena também que as gravações que tanto um quanto o outro, vem realizando, não tenham tanto apelo e valorização quanto antigamente. Mas enfim, né, o tempo chega para todos. Meu álbum favorito deles é esse acima ilustrado, o homônimo Electronic. Revelo que foi difícil escolher minha favorita: de um lado, Getting Away With It, a música biográfica do Morrissey que, humildemente e despretensiosamente, tem muito a ver comigo também; do outro, Some Distant Memory, simples e minimalista em seus versos, que me fizeram um baita sentido nos tempos que a conheci. Ah, e o oboé...
Sobre a música: Logo de cara foi uma das minhas preferidas no primeiro álbum deles. E a escutei durante uma pós-paixão platônica com uma colega, em meados de 2006 ou 2007. Lembro que naquele tempo tinha, de primeira, estabelecido essa como a emblemática e representativa canção daquele período todo, seja pela letra - que tem realmente bastante a ver com simplesmente tudo que sentia na época - ou pelo instrumental, que é apaixonante. Às vezes fico pensando como músicas, sensíveis e comoventes assim - ainda que banais e simplórias exaustivamentes - não geram tanta atenção mais. Deve ser meu espírito velho... Quase tudo nela é um reflexo de muitas coisas que aconteceram comigo ou que desnudam algumas das minhas particularidades: quando ele diz que tem medo dela, também tive medo dela; quando ele diz que gostaria muito de começar tudo de novo, eu também gostaria; ou quando ele diz que perde o controle quando a vê, eu também perco. Felizmente eu não a vejo há alguns bons 2 ou 1 ano e tenho, afortunadamente, conseguido esquecê-la sem maiores rebuliços. Não convém dizer quem é a dita cuja e nenhuma outra especificação - ela de fato nunca irá ler nada disso e eu, consequentemente, sou um passado meramente insignificante na vida dela. Hoje em dia vejo Some Distant Memory como uma música mais associada com a nostalgia. Pra ser sincero, nunca sequer chorei com ela, ainda que me remeta a tudo isso. Vale como recordação, de alguma memória distante. Mas não sei por que, sempre acho que há muito de Raul naquele final. Não acho que sou frio, mas sim neutro. E há uma certa sensação de neutralidade quando a escuto. Algo esquecido ali, na carreira do Electronic. Pouco popular. Pouco notório. Foi, passou e poucos viram... Ah, e como adoro o "see that girl? She's over there"... Como se eu estivesse apontando ali, ela, pra depois dizer "I don't need her, she don't care". E de fato, "I could be one in a million."
Melhor Trecho:
"It's so easy, why are you leaving?
Is it just because I've grown afraid of you?
I wish we were at the beginning
It would be so good to be with you"
Sobre o artista: Smiths! Outra banda que preciso confessar: não sou fã, mas gosto muito de diversos dos seus clássicos - será que isso me faria um fã? - e acho Morrissey um dos maiores letristas que a música britânica contemplou. Sua influência abrange desde o pop com artistas como Duran Duran, Pulp e Blur até o rock alternativo com Oasis, Belle and Sebastian e The Killers. E é um tanto verdade realmente que os Smiths, com apenas 4 álbuns ao total, provocou mais impacto que toda a carreira solo de quase 20 anos do Morrissey. Também é verdade, particularmente, que não gosto de algumas posturas e até mesmo do temperamento fúnebre e instável do Morrissey - embora muitas das suas canções tenham uma enorme relação comigo. Talvez o que não me agrade, seja o que não me agrada em diversas bandas alternativas: a aura preponderada e egocêntrica que muitas vezes se desenvolve em torno disso. A arrogante e desvirtuada mitificação! Com os Smiths felizmente isso não aconteceu de uma forma muito maléfica, apesar de Morrissey ser sim considerado um mito gerações pós gerações - e eu, rendo-me, concordando com méritos. Eles realmente fizeram por onde para serem vistos como superiores e uma das maiores contribuições à música até aqui. Já ouvi muitos comentários, inclusive, que o nosso Legião Urbana é quase uma cópia da imagem que Moz e Marr estabeleceram juntos no Reino Unido. É... O que posso dizer é que, muito do que há no indie, alternativo e pop atual, deve-se muito a estes rapazes. E como é linda músicas como The Boy With the Thorn in His Side, Heaven Knows I'm Miserable Now e Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me... E como nunca ninguém será tão áspero e dissecará a melancolia do ser humano tão arrojadamente - e tão fielmente - quanto Morrissey.
Sobre a música:There is a light that never goes out...There is a light that never goes out... There is a light that never goes out... There is a light that never goes out...There is a light that never goes out... ...
Melhor Trecho:
"And if a double-decker bus
Crashes into us
To die by your side
Such a heavenly way to die
And if a ten-ton truck
Kills the both of us
To die by your side
Well, the pleasure and the privilege is mine"
Sobre o artista: Todos sabem que sou ridiculamente suspeito pra falar do Chris e do Neil, né. Mas enfim... Acho eles não um dos maiores, mas um dos melhores duos ingleses e um dos mais criativos, inteligentes e estupendos atos da música pop. Se quiser comprovar isso, uma dica recente é ver a última turnê do álbum grudento Yes, a Pandeminoum Tour. Esteja certo que poucos fariam isso que eles fazem... E óbvio, isso não fica só por aí. Fundamental uns anos atrás pode sem problemas ser concebido - ao menos a meu ver - como um dos melhores e mais cerebrais álbuns políticos. Mas se você não gosta de misturar política com música - assim como eles contraditoriamente desaprovavam antes - temos Very para os mais extasiantes, Introspective para os mais extrovertidos ou Behaviour para os mais introvertidos. Pet Shop Boys é uma das bandas mais diversificadas e mutáveis que já tive o prazer de conhecer - sempre gosto de usar o exemplo de que, de um lado, temos Closer to Heaven, com a sua impura e depravada sexualidade pop, e do outro, Battleship Potemkin, clássico e erudita. Muitos dizem que isso vem das personalidades de cada um: Chris, mais esportista e descolado; Neil, mais acanhado e culto. Mas eu tenho uma grande suspeita de que ambos tem um pouco de cada um neles. Pet Shop Boys é um artista pra quem não se leva a sério, mas ainda assim se leva na realidade bastante a sério - se é que me entendem... Não acho que receberão as devidas congratulações que merecem com o tempo, mas que Neil e Chris fizeram uma das mais sólidas e consistentes obras na música, isso sim. Cada música, cada letra, cada significado, carinhosamente e inteligentemente expostos pelos dois. De fato, cara, música e, principalmente, o conceito por detrás dela, não tem como ficar melhor que isso... Simplesmente arte! Mas não leve esse último comentário como algo esnobe... Aliás, esnobe é o que os pop-fantásticos aqui menos são...
Sobre a música: It's all about the video, man! #2
Melhor Trecho:
"Now I sit with different faces
In rented rooms and foreign places
All the people I was kissing
Some are here and some are missing
In the nineteen-nineties
I never dreamt that I would get to be
The creature that I always meant to be
But I thought in spite of dreams
You'd be sitting somewhere here with me"
Voting is currently taking place to include four new artists in the British Rock Artists League for its fourth season. The British Rock Artists League is a competition between the country's greatest rock artists to see who is the best. It is decided entirely by voters, and works in a round robin format. Plus there is an alternative cup that runs alongside it.
I really wonder why me, the top 10 freak, never bothered writing one of these before. Maybe 'cause I never really listened to a lot of 'new' music, maybe because I was lazy. Probably both.
Anyway, since I somehow managed to get my hands on no less than 35 albums released in 2009, I thought I could give it a try. Even though I'm still lazy, heh.
10. Michael Jackson - This Is It
I'm cheating. At the start of my list. Yeah, shocking, I know. Even though I pretty much detest this money-grabbing effort by Sony, it's still on my list. Let's just consider it an honor to the one and only King of Pop.
To think I would've seen him live in just 8 days pisses me off. Seriously, next time I buy tickets for someone of his stature, I'm not going to jokingly say "I hope he's still alive by then". Stupid jinx.
9. White Lies - To Lose My Life...
This is an interesting one too. I figured White Lies to be the next big hype, and didn't really pay any attention to them at first. Then I was told to just give it a shot, and found out it was right up my alley. Then again, that's to be expected when Interpol is your top artist. After all, this album is a mix of said band and synthesizers, really. And a nice mix it is. Even though I still disagree with the hype...
8. De Staat - Wait For Evolution
Another hype. At least in The Netherlands. And another one that really took time to win me over. It's really hard to classify De Staat. And man, that's rare these days. Just for being original, they deserve a mention here.
So, imagine Queens of the Stone Age and speed it down. Got that? Good, now picture Mark Lanegan's solo work. Mix it up. Add cowbell. Done. Enjoy your meal!
7. Oceansize - Feed To Feed
Two words. Oceansize. Live. All three of their albums (including B-sides), recorded live over the course of three nights in their hometown of Manchester. And they kick ass live. Lots of ass. Heck, they may sound better live than they do on record.
In a way this is, like no. 10, an homage to the band's repertoire. Or maybe I'm just proud I got 1 out of just 5.000 copies of this sexy boxset.
6. Jarvis Cocker - Further Complications
Jarvis, formerly frontman of Pulp has always been one of my favorite lyricists. He manages to write really nasty songs with double meanings all over the place. It's like you're in a medieval common quarters back alley, that's how dirty it sounds at times. And the man just continues to be awesome with words on his solo albums. A track named Fuckingsong basically sums it all up. This album sounds like sex. The dirty kind. The Jarvis kind. And I like it.
5. The Horrors - Primary Colors
Finished that dish we made earlier yet? I hope so, 'cause it's desert time. Take a spoonful The Cure, and add a bit of Joy Division an. Put in the oven for one hour and sprinkle some synthesizers for the finishing touch. Tastes a lot better than their garage-rockish debut, huh?
I't no secret I'm a sucker for a dark approach to things, especially in music. Bands like the ones required to bake this delicous cake, as well as their 2000-ish follow-ups (Interpol, Editors, I Love You But I've Chosen Darkness are all among my favorites. So obviously The Horrors hit a sweet spot right away. Especially closing track Sea Within a Sea is a great mix of some bands mentioned above. However, despite all the ingredients obviously taken from other bands, they still manage to have their own sound, and earn the fifth spot in this list because of that.
4. Them Crooked Vultures - Them Crooked Vultures
A supergroup. Those albums always disappoint (I’m looking at you, Chickenfoot). And then their was Them Crooked Vultures who said “fuck you” to the rules and made an album totally worth your time.
It’s good to see Dave Grohl is still one of the best drummers out there, it’s good to see Josh Homme return to his Kyuss roots, but it’s especially good to see John Paul Jones in the spotlights again. He always was the least known member of Led Zeppelin, but man, he managed to keep his bass lines in check with God himself playing the drums. Gotta respect him for that.
The album itself sounds like what you’d expect when looking at it’s members. Queens of The Stone, but tighter, nastier, and with a much better rhythm section. You can just hear they had a lot of fun making this.
3. Porcupine Tree - The Incident
Also known as ‘that hour-long song and B-sides’. Although no matter how hard I try, I fail to see the red line in the 55 minutes that the title track takes. Besides, it’s split out into fourteen songs anyway. Still, the album stands as an overall experience. It’s hard to mention a favorite track, and when that happens, you know you’ve got a good album on your hands.
I still don’t really get the B-sides though. They just seem out of place after 55 minutes of what’s essentially one long track. Would’ve been better of on an EP or something, if you ask me (because the songs are actually pretty good). Best follow-up of the year, in my opinion.
2. A Place to Bury Strangers - Exploding Head
Yes, I know this is a follow-up too. But their debut was definitely not as good as Porcupine Tree’s Fear of a Blank Planet was. They actually write songs now, instead of just throwing a shitload of noise in your face (I Lived My Life to Stand in the Shadow of Your Heart is gorgeous). But I digress... Exploding Head. I don’t think an album title ever described the experience so well. Your head will explode. Countless times. And when you think you have the time to relax, it explodes again. And again. And aga... oh, wait, you get the point.
It’s loud. Custom-made effect pedals create a fuzzy sound, with wild drums and bass right up there as well. And well, that’s what shoegaze needs to sound like, isn’t it?
I saw My Bloody Valentine live this year, and if it weren’t for earplugs I’d have permanent hearing damage. I bet these guys can give you hearing damage straight through those damn earplugs. And that will indeed make your head explode, like that Belgian guy in who killed himself over his hearing damage last year. I’ll take my chances.
1. The Pains of Being Pure at Heart - The Pains of Being Pure at Heart
Yes, I’m choosing something poppy. Don’t complain. Of all albums released this year, this is the only one I find myself listening to on a regular basis. Why? Because it’s a brilliant mix of shoegaze-light with dreamy pop like Belle and Sebastian.
Add weird themes to that (incest is one of them), and listen to how they still manage to sound all happy-happy joy-joy. It’s just odd, but it works. The build-up within songs (especially Young Adult Friction) is also sublime. Yes, it’s poppy. But it’s so carefree, well orchestrated and simple that it works. I’m just hoping they manage to keep this up at the always-difficult second album. Here’s hoping for another mention of them in next year’s list!
Те, що про смаки не сперечаються знають усі. Теза настільки банальна, що мені навіть соромно з неї починати пост. І ніби усі її знають,але в мільйон-перший раз хтось когось запитує: - і що ти знайшов в X? І понеслось. Я думаю, що в ролі нахаби, який ставив перше запитання, хай навіть подумки були всі. Я, наприклад, цю роль беру на себе регулярно ;) Зрештою, вся критика цим і живе, а всі ж вони ніби помірковані і толерантні люди, хіба ні?!
Декільки місяців тому в абсолютно буденній обстановці стався зі мною той випадок, який зазвичай стає собі таким собі WTF-переломним моментом і змушує дивитись на деякі речі з дещо іншої переспективи. Таке-собі, Побутове прозріння і сходженням святого духа.
Я читав різноманітні відгуки про Pulp, саме в момент мого загостреного захоплення ними. І серед багать інших наткунився на цей. Після кількох абзаців і настав WTF-момент. А саме тут:
I popped it into the car CD player. After Brian Eno’s glam explosion Needle in the Camel's Eye, there were a few songs I was just kind of “eh” about. It sure didn’t help that the songs I liked, covers of some songs called T.V. Eye or 20th Century Boy or something, my dad was singing along to. Then this song burst out of the speakers.
The massive staccato synth and guitar crunch. The thunderous drumming. And that lead singer – his voice! It just kind of sneered at everything, and while he didn’t have the best pipes in the world, when he went from “we are the boys / so SHUT YOUR FACE” to the falsetto “do do do do,” it just kind of grabbed my crotch and yanked me down. His pure sexual energy was unlike anything I’d ever heard at that point. When a chugging guitar riff was exposed during the bridge, and he whispered “we are the boys / and don’t look down / ‘cause we’re coming down / to the middle of your town” it was just the most exciting thing ever – that is, until the full band came back in, and the singer shouted at the top of his lungs “oh come on, we are the boys!”
Те що описує автор - це його враження від саундтреку до стрічки Velvet Goldmine, а конкретно - від треку We Are The Boys, завдяки якому автор і відкрив Pulp. З прослухованням цього альбому та відкриттям Pulp у мене пов`язані надзвичайно яскраві спогади. Але знаєте що? Вони не мають нічого спільного з тим, що написано вище. Починаючи від того, що я не відчував "eh" щодо названих в першому абзаці треків, закінчуючи тим, що We Are The Boys мені здався абсолютно посереднім треком, який я неоднократно скіпав, переслуховуючи альбом. Більш того, я декілька років слухав його десь на бекграунді, ніколи навіть не звертаючи уваги "що це за гурт такий". І вже згодом, коли по мені "вдарив" зовсім інший трек Pulp (для довідки - це був Countdown з альбому Separations, почутий в одному з музичних подкастів), я несподівано для себе відкрив, що виявляється чув їх до цього - цей занудненький трек "ві ар зе бойз", літепла каша поміж розривних каверів TV Eye та 20th Century Boy та треків можливо найкращого imaginary супербенду евер - The Venus in Furs.
Я був дійсно вражений, наскільки сильно різнились мої враження і враження іншої людини. При тому, що це не можна було списати на стандартні пояснення, які зазвичай літають в безглуздих суперечках про те тру чи не тру та чи інша група. Тут же я і невідомий ві-за-ві були на одному боці - Палп страшенно класний бенд. Тільки ось як би я його не любив, ця любов дуже слабо виражена конкретно у цьому трекові. А виявилось, що є конкретний фан - для якого цей трек основа всього Палпу.
Я ще багато раз перечитував даний уривок і переслуховував трек. І як би я не старався не можу співставити те що я чую з написаним. Фраза "it just kind of grabbed my crotch and yanked me down" не має до мене жодного стосунку, "The massive staccato synth and guitar crunch" - немає ані найменшого зв`язку з треком під назвою "We Are The Boys". В той самий час кавер "20th Century Boys" здається мені чи не найкращим треком коли-небудь виконаним Placebo і саме в тій формі, в якій він звучить у саундтреку до фільму.
З цього невеличкого випадку для себе особисто я зробив два висновки. Перший - достатньо очевидний і фактично лише повторює те, що було сказано на початку. Що б вам не здавалося, на скільки б очевидним і передбачуваним не був інший суб`єкт ви абсолютно ні за яких умов не можете знати чому його "пре" той чи інший трек. Навіть якщо вас також пре і вам здається що ви розділяєте усі його погляди стосовно музичного об`єкта на всі 100% - це лише цілковите співпадіння. При чому, зважте, навіть якщо предмет вашої (не)згоди ви пояснюєте більш "банальними" факторами якогось "позерства" і "слідування за натовпом" - все вищезазначене залишається в силі. Вам це все лише здається.
Другий висновок є не таким очевидним і стосується більше причин чому так відбувається. Одразу ж скажу, що більшість з того, що сказано нижче - не мої власні думки, а лише ремінісценції з Маршалла МакЛюена, яким я набридав усім знайомим останні півроку. Але що поробиш - не зважаючи на всі його недоліки, більш обґрунтованої і цілісної концепції розуміння мистецтва мені особисто ще ніхто не запропонував.
Так ось, всі срачі і випадковоі порозуміння на тему музики (та й не тільки) відбуваються тоді, коли ми субординуємо звук до слова, а точніше до його писемного вираження1. Писемна культура настільки репресувала інші людські чуття, що всі вони (слух, запах, дотик тощо) сприймаються через призму писемності (literacy). Якщо говорити просто, а не МакЛюенівським стилем це означає, що ми вирішили, що музику можна описувати словами. Саме цим і займаємося усі ми тут, цим займається уся музична критика і дуже рікдо у кого виникаються запитання з якого це дива якась бріт-попова композиція характеризується як "The massive staccato synth and guitar crunch" і чому емоційний стан спровокований нею описується як "it just kind of grabbed my crotch and yanked me down".
Проблема не в цих конкретно реченнях - замість них будь-яка людина із нормальним словниковим запасом зможе підставити багато еквівалентів і всі вони виглядатимуть не гірше - а в тому, що чомусь така діяльність вважається прийнятною. Хоча по-суті, "it just kind of grabbed my crotch and yanked me down" - це якийсь порожній набір символів2. І тільки наша тотальна всеохопна підданість писемності змушує нас надавати цим словам якогось змісту і реагувати на них, вірячи що вони я є найбільш достовірним вираженням того як людина сприймає і відчуває музику. Хоча насправді фразочки "чуючи їх мені хочеться літати і стрибати. Вони змушують мене забувати про все довкола", які освічений сноб інтерпертує як вигуки наївних обмежених підлітків є лише фразочками які наївних обмежених підлітків навчили вигукувати коли треба показати, що музика подобається. Вони не відображаються ні рівня якості музики, ні як дійсно відрегаували ці гіпотетичні підлітки на музику, ані дають можливості співставити кількох музикантів разом. Все що вони можуть показати - це рівень писемності (literacy) людини3.
Далі ще цікавіше. На рівні "професійних" муз. критиків та інших словоблудів, як ось наприклад у наведеній статті ситуації, не міняється ані на йоту. Все те саме, тільки та сама "освіченість" зростає - у авторів складніший писемний ститль, більший словниковий запас і, щиро кажу вам, - вони звучать в десятки раз переконливіше, ані ж глупі діти з концерту чергового рок-гурту. Вони можуть написати про те, що музика нового гурту "несе на собі відбиток творчості таких гуртів як Interpol, The Libertines та суміщає в собі класичні традиції британнського музичного андеграунду, дарк-вейву та пост-панку початку 80х"4. Ось тільки про музику як таку це скаже не більше, аніж коментар наївних обмежених підлітків. Нічого не зміниться навіть якщо у автора буде класична музична освіта. Все тому, що як не важко повірити в це, але писемність і музика не перетинаються. Взагалі. І це єдине припущення, яке дійсно можна прийняти на віру.
Щодо всього іншого - визначень хорошої і поганої музики, її стилізації та інших форм категоризації єдиною прийнятною позицією буде хіба що агресивний агностицизм. Якщо мені вдалось бути достатньо зрозумілим, або ви трохи знаєтесь на теоріях МакЛюена, то ви також зрозумієте, що й всі класифікування і категоризування музики - це теж насправді результат надмірної писемної "окультуреності" людьської цивілізації. А музика - вона просто музика.
ПС: ще до того, як у мене з`явилась ідея написання цього поста я багато раз фіксував на Ласті такий факт, коли я фанатів від якогось одного треку певного гурту, а його в ластівському чарті навіть в топ-15 найпопулярніших пісень виконавця не було. В цьому ж випадку - все те саме, тільки я виступив в ролі більшості, яка фанатіє від того ж що і решта, а автор - як я, від якогось миршавенького треку.
1. А в деяких випадках - не просто субординує, а просто заміняє.
2. Найсмішніше, що в багатьох випадках все це може сприйматись людьми взагалі буквально і тоді починається усім відомий "срач про терміни": "А чого це ти написав yank me down, а не yank me up".
3. Цікаво, що в англійській мові literate (literacy)означає одночасно і писемний (ість) і освічений (ість). Ось і робіть висновки ;)
4. Не шукайте цієї цитати в Iнтернеті. Це з одного з рев`ю, написаних мною на гурт White Lies, але, на щастя, ніде не запощеного. Сподіваюсь, цей коментар додасть постові достатньо самоіронії ;)