Artiklar

  • Periphery - Juggernaut : Alpha Omega Cd recensie @ snoozecontrol.be

    26 feb 2015, 21:08 av GothicBowie666

    Periphery - Juggernaut : Alpha + Juggernaut : Omega

    Deze uit Maryland afkomstige 6-koppige band , opgericht door de in 7 en 8 snarige gitaar middens welbekende Misha Mansoor , vindt zijn oorsprong in de progressive metal en worden zowat beschouwd als de grondleggers van het huidige djent genre. En dat is er ook aan te horen, niettegenstaande het grote deel van de huidige lichting djent bands over een groot technisch arsenal beschikken doet Periphery er toch een serieus schepje bovenop , met drie gitaristen is het niet alleen een showen van hun kunnen maar is men qua songwriting er ook een stuk op vooruitgaan in vergelijking met hun vorig werk.

    lees meer
  • Dead High Wire - Endless Discussions Bore Me to Death EP recensie @ snoozecontrol.be

    26 feb 2015, 20:24 av GothicBowie666

    Dead High Wire-Endless discussions bore me to death

    Dead High Wire is een rock formatie afkomstig uit het Antwerpse. Ze brengen indierock gecombineerd met wat garagerock, new wave en postpunk. Een resem aan genres, m.a.w. Onmogelijk in een hokje te plaatsen de muziek van deze sympathieke heren. In 2012 brachten ze hun allereerste EP uit. Wij bespraken deze een jaar later, in 2013. De conclusie van onze recensie schrijver was toen eensgezind: ik kan elke track beschrijven want telkens zijn ze anders opgebouwd met een eigen unieke inhoud. Maar dat is natuurlijk aan jullie, de luisteraars, om te ontdekken. Op muzikaal vlak zit alles zeker goed. De gitaren kunnen hen gading vinden met de drums en met het vocale gedeelte. Ook omgekeerd en vice versa. Een uitdagende postpunk/indierock/new wave band afkomstig uit België.Pas heel recent brachten Dead HighWire één nieuwe EP op de markt, onder het label Oddie Records. Met de veelzeggende titel: Endless Discussions Bore Me to Death. Wij legden ons oor weer eens te luisteren, en kwamen tot deze conclusie:

    lees meer
  • Het Universumpje – De Grenzen Van Het Toelaatbare Cd recensie @ snoozecontrol.be

    23 feb 2015, 13:41 av GothicBowie666

    Het UniversumpjeDe Grenzen Van Het Toelaatbare

    "Ik koop geen groene bananen meer." Met dit expliciete statement begint het album De Grenzen Van Het Toelaatbare van Het Universumpje. Tel hier bij op dat de release van dit album vorige week, tijdens carnaval, viel en het lijkt een lucide veronderstelling dat André van Duin onder een nieuw alter ego een opvolger voor zijn feestkraker Er Staat Een Paard In De Gang heeft. Maar niets is minder waar.

    Nee, alles behalve hoempapa muziek van de hand van Het Universumpje. Deze Nederlandse rockband bestaat uit Jacob van de Water, Nicky Hustinx, Merijn van de Wijdeven en Gijs Loots. Dit viertal laat op de tien nummers van De Grenzen Van Het Toelaatbare lekkere rock 'n roll horen met accenten die variëren van psychedelica tot stoner. Dit alles gaat samen met dubbelzinnige, welhaast filosofische teksten. Zo gaat opener en single Groene Bananen verder: "Ik wil geen dag meer wachten. Ik lees alleen nog de oude krant. Weet wat ik kan verwachten."


    lees meer
  • Papa Roach - F.E.A.R. Cd recensie @ snoozecontrol.be

    22 feb 2015, 22:13 av GothicBowie666

    Papa Roach -F.E.A.R.

    15 jaar na hun grote doorbraak met Last Resort laten de californische band Papa Roach hun achtste album los op de wereld. Met dit schijfje heeft men geprobeerd om het schrijfproces ietsje anders aan te pakken, gewoon de studio intrekken zonder enig songmateriaal in handen. Dit heeft geleid tot een ietsje frissere sound maar over het algemeen blijft men trouw aan de radio gerichte songs.

    Trouwe fans van Papa Roach zullen evenwel niet ontgoocheld zijn, hoewel ik ze geen geen gat in de lucht zie springen voor dit schijfje en nieuwe fans zullen ze er niet met bijwinnen, daarvoor blijft men een beetje teveel uit hetzelfde vaatje tappen. Slecht is dit schijfje zeker niet en ik heb me er meermaals op betrapt dat ik aan het meedoen was met de groove van de nummers.

    lees meer
  • Monsters of Rock Mainz

    2 jun 2014, 15:02 av Froggl

    Sa., 7. Sep. – Monsters of Rock


    Ziel war das Airfield in Mainz, wo sich keine geringeren als AC/DC, Metallica, Mötely Crüe, Queensryche und die Black Crows die Ehre gaben. Das war wie oben schon erwähnt auch das Line-Up des 1991er Monsters of Rock in Donnington.
    Mit 60 Mark war der Preis im Vergleich zu heutigen Wucher-Zeiten geradezu lachhaft preiswert. Wenn man bedenkt, daß man heute bei so einem Event für 30 Euro nicht mal mehr ein Shirt bekommt, ist diese Entwicklung einfach nur schade, weil sich viele Kids solche Preise einfach nicht mehr leisten können.
    Nun denn, aufgrund der Wartezeit kamen wir auch zu spät auf dem Airfield an, wo die Black Crows gerade die Show erröffnet hatten. Über den verpassten Teil war ich nicht sonderlich böse, zählten doch damals die BC nicht zu meinen Lieblings-Bands. Überhaupt erlaubte ich meinem damals intoleranten Musikgeschmak, mich nur auf 2 Bands zu freuen. AC/DC und Metallica.
    Da ich zu dieser Zeit mit musiklischen Scheuklappen durch die Welt irrte, war für mich auch nur harte Musik wirklich wertvoll. Dementsprechend waren, Crüe, Queensryche und die Crows auch nur "Poser" und wurden von mir arroganter und dämlicherweise auf durchgestylte Softie-Rocker reduziert. Was war ich nur für ein Clown. Heute, da sich mein Horizont in vielerlei Hinsicht erweitert hat, würde ich dieses Line-Up übelst feiern und zwar JEDE, dieser genialen Bands.
    Doch damals war ich nicht bereit für solch anspruchsvolle Combos wie z.B. Queensryche.
    Asche auf mein Haupt!
    Somit gingen die Auftritte dieser drei Bands so ziemlich unbachtet an meinem geistig limitierten Auge vorüber.
    Als dann Metallica die Bühne enterten, war nicht nur für mich alles anders.
    Viele der ca. 180.000 (!!!!!!!!!!!) Zuschauer waren wohl nur wegen der Bay-Area Jungs angereist, denn die Stimmung eplodierte regelrecht.
    Es war natürlich damals mein erstes Konzert dieser Größenordnung und ich war teilweise ganz schön überfordert.
    Obwohl ich meinen Kopf trotz der Schmerzen (beim Metallica musste es einfach sein) gegen sämtliche Vorderleute schlug und wie tausende andere auch umherhüpfte, wie ein Gummiball, kam ich mir doch zweitweise eher wie ein in der Brandung verlorender Korken vor, der, ob er wollte oder nicht, den Bewegungen der Massen folgen mußte.
    Es war manchmal wirklich gefährlich. Zigtausende von Leuten schoben wie tektonische Platten hin und her. Wer dabei stolperte, der war erst mal weg. Beim hin und her geschoben werden trampelte ich mehrmals über irgendwelche Leute drüber, die es alleine unmöglich wieder an die "Oberfläche" schaffen konnten. Doch helfen konnte man diesen armen Würstchen auch nicht, denn dann wäre man ebenfalls von den Horden platt gewälzt worden. Ein Wunder, daß damals nichts Schlimmeres passierte.
    Und wie es schon olle Darwin vom Stapel liess: An dem Tag regierte nur das Gesetzt des Stärkeren. Die Looser, die es nicht mal schafften, sich auf ihren Beinen zu halten, wurden eben dazu selektiert, das Konzert von den Niederungen aus zu verfolgen. Ich lernte relativ schnell wie der Hase lief. Ich änderte meine Rolle vom Opfer zum Täter und drückte und schob fortan selbst mit aller Kraft durch die Gegend, was die Sache gleich viel erträglicher machte.
    Ach ja, Metallica spielten ja derweil auch noch. Bei dem ganzen Chaos vor der Bühne konnte man ab und an schon den Grund aus den Augen verlieren, weswegen man sich das alles antat.
    Das Quartett aus Kalifornien hatte gerade ihr neues "Black Album" im Gepäck. Ich fand das Album damals zwar schon relativ soft, aber es gefiel mir doch noch recht gut. Hätte ich gewußt, welcher Entwicklung diese Platte voran schritt, hätte ich sie definitiv mit anderen Augen gesehen. Doch an diesem Tag war das egal, Metallica begannen mit "Enter Sandman" und der Großteil der 180.000 Metalhedz rastete komplett aus. Der Sound war reinste Sahne und die Riffs und Hetfields Stimme sägten einem durch die Gehörgänge.
    Auch wenn das neue Album damals noch ganz gut ankam, spielen Metallica erfreulicherweise nur 2 Lieder der neuen Scheibe. Eben den Opener und "Sad but true". Der Rest des Gigs waren fast ausschliesslich alte Nackenbrecher, die mein Gewebe rund um den Hals langsam aber sicher wieder kurierten. Ich erinnere mich an Evergreens wie "Creeping Death", das endgeile "Battery", die dunkle Hymne des "Master of puppets", die Klassiker "Seek and destroy" und "Whiplash", das epische "For whom the bell tolls" und (leider) auch Kuschelrock-Nummern wie "One" und "Fade to black" , die zum Besten gegeben wurden.
    Alles in allem ein Sahne Konzert. Leider war dies damals wohl die letzten Gegelgenheit, die wahren Metallica zu sehen, bevor sie dann ihre kommerzielle und abartige Metamorphose durchlebten.
    Die Altmeister von AC/DC hatten danach ein leichtes Spiel und konnten den Level,
    den Metallica erreicht hatten, spielend halten, ja soger noch ausreizen.
    Über die schottischen Australier braucht man eigentlich nicht viele Wort verlieren.
    Live, damals wie heute, einfach DAS BESTE, was man erleben kann. PUNKT!
    Da gibt es für mich keine zweite Meinung. Die Power, die Eingespieltheit, die Action, die überragende Qualität der Lieder und die musiklische Exzellenz der Musiker sprechen für sich.
    Und somit legten die Jungs einen für sie fast schon selbstverständlichen Wahnsinns-Gig hin und rockten so schweinemäßig ab, daß man es sicher bis ins stinkende Frankfurt hören konnte.
    Alles passte bei der perfekten Show, bei "Whole lotta Rosie" wurde unterhalb des Schlagzeugs eine riesige, fette Frau aufgeblasen, deren Möpse sicherlich die Ausmasse der Hindernburg hatten.
    Beim traditionell letzten Song "For those about to rock" wurden gigantische Kanonen aufgefahren, und mit deren Schüsse wurden tausende von "Angus"-Dollars vom Bühnendach in den Nachthimmel geworfen. Leider fing ich Depp keinen davon, aber ein Kumpel von mir, der zufällig auch dort war, konnte sogar zwei ergattern und schenkte mir später netterweise eine.
    Auch sonst war in der AC/DC Show alles vertreten, was einem das Herz aus dem Hals hüpfen läßt.
    Der Opener "Thunderstruck", was für ein Brett! "Let there be rock", "Hells bells", das neuere "Money talks", oder andere Klassiker der Rockgeschichte wie "Heatseeker", "The Jack", "Jailbreak", "Dirty deeds.." und "T.N.T" wurden auf der Bühne wie im Publikum zelebriert.
    Was für ein Konzert, was für ein Tag, was für ein Meilenstein in der Musikgeschichte.
    Und mit jedem Tag, an dem ich an dieses Ereignis zurück denke, werde ich ein Stück dankbarer, daß ich damals dabei sein durfte.
    Das war im wahrsten Sinne
    HIGH VOLTAGE ROCK'N'ROLL !!!


    PS

    Freuen wir uns auf die kommende ACDC Tour /Keep on rocking

    zb 16 Mai Hockenheimring Lets fetz !!!!!!!!!!!!!!!!!!
  • Fotoverslag: Bombus + Monster Magnet - 12/02/15 - TRIX @ snoozecontrol.be

    17 feb 2015, 21:42 av GothicBowie666

    Thu 12 Feb – Monster Magnet, Bombus

    Fotoverslag: Bombus +Monster Magnet

    Onze fotograaf mocht afgelopen week afzakken naar Bombus + Monster Magnet in de Trix te Antwerpen. Zo kort voor Valentijn vond hij dit de ideale inzetter van een magistraal weekend. Bekijk zijn fotoverslag binnenin.

    bekijk de foto's
  • Gadje Scum - No Laws On A Sunday Cd recensie @ snoozecontrol.be

    17 feb 2015, 16:33 av GothicBowie666

    Gadje Scum- No Laws On A Sunday

    Gadje Scum is ontstaan in 2011 onder de vleugels van Den Hoed Music vzw. Ze omschrijven hun genre als harmonieuze wereldmuziek met een toets van dansbare elektronica. De groep maakt door middel van een combinatie van gypsy, drum 'n' bass, ska, dub, circus, 8bit een magische mix tussen harde beat en exotisch dansbare muziek. Wij zien ze zo staan op het podium van De Casino (Sint-Niklaas) tijdens de Vredesfeesten of op Kneistival waar ze menig mensen aan het dansen kunnen brengen.

    Eerder al bracht de groep een EP uit die door velen goed ontvangen werd. De muziek werd gedraaid van 22tracks.com tot de festivalradio van het Glastonbury Festival. Op 1 februari werd “No Laws On A Sunday” gereleased en ook hierbij tasten ze de grenzen verder af. Openen doet de groep met “Monkey On My Back” en dat doen ze ineens goed. Blijven stilstaan is geen optie en we voelen ons onmiddellijk ergens in het midden van volpension hotel. Geweldig!

    lees meer
  • 'Heroes on Tour 2015': Battle beast + Delain + Sabaton - Lotto Arena (Antwerpen)…

    15 feb 2015, 14:39 av GothicBowie666

    Fri 13 Feb – Heroes on Tour Europe 2015

    Het laatste album van Sabaton, Heroes was meteen het eerste met drie nieuwe leden. De gitaristen Chris Rörland en Thobbe Englund voegden zich bij de band evenals de drummer Hannes van Dahl. Deze plaat kwam uit in 2014 en werd overal heel goed ontvangen. Sabaton heeft bovendien een heel uitgebreide fanbase in ons land, dat bleek toen op hun vorige tournee zowel AB (Brussel) als hun doortocht in Torhout op een mum van tijd was uitverkocht. Trouwens kunnen ze zonder probleem een festivalweide als graspop volledig plat leggen. Geen wonder dat Sabaton ook headliner mag zijn op Alcatraz Metal Festival volgende zomer, op 9 augustus. Dit terzijde. Op deze vrijdag de dertiende was het de buurt aan een goed vol gelopen, maar niet uitverkochte, Lotto Arena. Van de 7500 beschikbare plaatsen waren er 4500 verkocht. De aanwezige fans hadden er echter duidelijk zin in, dat zou later blijken. Als voorprogramma brachten ze Battle Beast en Delain met zich mee.

    lees meer

    lees meer
  • Fotoverslag: Hell City + Snot - Alcatraz Club Concerts @ snoozecontrol.be

    15 feb 2015, 11:27 av GothicBowie666

    Fri 6 Feb – Snot, Hell City

    Hell City+Snot

    Alcatraz Metal Concerts draaide de knop om en presenteerde ons Hell City en Snot op 1 avond. Wat een machtige bende artiesten hadden ze ditmaal op het podium. Publiek en organisatie genoot met volle teugen. Bekijk ons fotoverslag binnenin.


    lees meer
  • Hard Resistance - 1994 Retrospective 2014 Cd recensie @ snoozecontrol.be

    12 feb 2015, 20:32 av GothicBowie666

    Hard Resistance - 1994 Retrospective 2014

    Madball, Sick Of It All, Pro-Pain en zoveel andere hardcore bands zitten diep gegrift in ons memoire. De vroege jaren 90 waren een een fantastische periode voor al deze opkomende bands die telkens een krachtige en correcte boodschap brachten. Vandaag schotelen we jullie Hard Resistance voor, recht uit onze eigenste Kempen geplukt.

    Gestart in 1994 en in 2014 brachten ze hen 20-jarig bestaansalbum uit. Het is echter wel zo dat ze enige tijd als onbestaande bestempeld waren op het moment dat de groep ook de handdoek in de ring gooide. Een afscheidstournee en de hele bataklan behoorden uiteindelijk tot de noodzaak der muzikanten. Het is echter niet zo dat ze stilzaten want bands als In-Quest en Unleash The Fury werden aangevuld met muzikanten van Hard Resistance.

    lees meer